Skip to Content

Het einde van de registratie van lange wapens in Canada

IN CANADA WERD EEN BELANGRIJKE VASTSTELLING GEDAAN.
MISSCHIEN EEN VOORBEELD OM NA TE VOLGEN IN TIJDEN VAN BESPARINGEN EN HET ZOEKEN NAAR MEER VEILIGHEID OP EEN REALITISCHE MANIER

Het einde van de registratie van lange wapens.

Canada verdronk 2,7 miljard dollar in een zinloos projekt.

Ondanks het feit dat maar liefst 2,7 miljard dollar werd besteed aan het implementeren en laten functioneren van een lang-wapen registratie, hebben Canadezen nooit enige voordelen geplukt van dit project. Het wetgevend werk om het programma te beëindigen is nu eindelijk geslaagd voor het Parlement op woensdag (15-2-2012 Vert.). Ofschoon het land met het registreren van lange wapens startte in 1998, heeft het register in al die tijd nooit een enkele moord opgelost.
In plaats daarvan betekende het een enorme verspilling aan politieagenten die zich beperkt in tijd zagen en afgeleid werden van hun patrouille-job langs de Canadese wegen of van hun andere gebruikelijke politie-activiteiten.

Voorstanders van wapencontrole hebben lang beweerd dat wapenregistratie een veiligheidsprobleem betrof. Hun redenering was rechttoe rechtaan: als er een wapen is achtergelaten op een plaats delict en het is ingeschreven op naam van een persoon, kan het register het wapen terugkoppelen aan een misdadiger.
Mooie logica, maar in de realiteit werkt het zo niet. Aan misdaad gerelateerde wapens vindt men zeer zelden terug op de plaats delict, en wanneer ze toch worden achtergelaten zijn ze niet geregistreerd - criminelen zijn immers niet zo dom om een wapen achter te laten dat geregistreerd is op hun naam. Zelfs in de enkele gevallen waarin de geregistreerde wapens wel werden achtergelaten, was dat gewoonlijk omdat de crimineel ter plaatse ernstig gewond raakte of gedood was, zodat deze misdaden zichzelf meestal oplosten zonder registratie.

De statistieken spreken voor zich. Van 2003 tot 2009 werden 4.257 moorden begaan in Canada. 1.314 daarvan werden gepleegd met een vuurwapen. Afgelopen najaar bleek uit data, verstrekt door de Bibliotheek van het Parlement, dat in minder dan een derde van de moorden met vuurwapens, het wapen kon worden geïdentificeerd en dat ongeveer driekwart van deze wel geïdentificeerde wapens niet geregistreerd was. Van de wapens die wel waren geregistreerd, was ongeveer de helft geregistreerd op iemand anders dan de persoon, beschuldigd van de moord. In slechts 62 gevallen - dat wil zeggen, in slechts 4,7 procent van alle vuurwapen moorden - was het wapen geregistreerd op naam van de verdachte zelf. Daar de meeste moorden in Canada niet begaan worden met een vuurwapen komen deze 62 gevallen ongeveer overeen met 1 procent van alle moorden.

Om dus te herhalen: tijdens deze zeven jaren waren er slechts 62 gevallen - negen per jaar - waarbij het aantoonbaar was dat registratie een verschil uitmaakt. Echter bleek zelfs in deze gevallen registratie er niet toe te doen. De Royal Canadian Mounted Police en de hoofden van politie hebben op geen enkele manier kunnen voorzien in niet één enkel geval waarbij tracering meer was dan van perifeer belang bij het oplossen van de zaak.

Het probleem is niet alleen dat van het lange-wapens register. De onthulde gegevens hebben namelijk betrekking op alle vuurwapens, inclusief handvuurwapens. Er is dus ook geen enkel bewijs geleverd dat, sinds de handvuurwapen registratie is opgestart in 1934, deze van belang is geweest voor het oplossen van een moord.
Alleen al kijkend naar het lange-wapens register, blijkt dat sinds 1997 drie moorden werden begaan waarbij het wapen geregistreerd was op naam van de verdachte. De Canadese regering heeft daarenboven geen enkel antwoord op de vraag of deze drie verdachten personen ook daadwerkelijk werden veroordeeld.

Noch is er enig bewijs dat de registratie het aantal moorden zou verminderen. Onderzoek vorig jaar gepubliceerd door de McMaster University in persoon van professor Caillin Langmann in het Journal of Interpersonal Violence, bevestigt wat andere academische studies reeds hebben aangetoond: Deze studie slaagt er niet in een voordelig verband aan te tonen tussen bestaande wetgeving en de vuurwapen doodslag tussen 1974 en 2008. Er bestaat geen enkele gerefereerde academische studie van criminologen of economen die een significant voordeel bewijst van wapenwetten. Een recente Angus Reid peiling geeft aan dat Canadezen dit doorhebben: slechts 13 procent gelooft dat het register succesvol is geweest.

Het probleem is niet alleen dat de gedurende meer dan 17 jaar bestede 2,7 miljard dollar aan registratieonkosten geen arrestaties heeft geproduceerd, maar het is maar dat het geld gebruikt had kunnen worden om meer politie op straat te krijgen, of men had er desnoods de gezondheidsvoorzieningen mee kunnen verbeteren, of belastingen hebben verlaagd. Een extra 160 miljoen dollar per jaar betekent heel wat voor politiemensen, artsen of leerkrachten. Neem de politie. Ervan uitgaande dat elke politieman 70.000 dollar per jaar wordt betaald, zou betekenen dat 2,7 miljard dollar goed zou zijn voor het betalen van bijna 2.300 politieambtenaren per jaar.
Academisch onderzoek door een van ons (John Lott) toont aan dat het toevoegen van het genoemde getal agenten, het aantal geweldsdelicten in Canada met ongeveer 1.800 gevallen zou doen afnemen. Registratie heeft de Canadezen in deze zin niets geschonken.

En de kosten van de uitbating van het register zijn niet alleen de genoemde $ 2,7 miljard, want in dit bedrag zijn de handhavingskosten en individuele nalevingskosten niet vervat.
De eerste stap die de politie in Canada neemt bij het onderzoeken van een gewelddadige misdaad is nagaan of de verdachten eventueel vergunde wapenbezitters zijn. Maar als Canada 6,4 miljoen geregistreerde wapenbezitters telt en de politie kan jaarlijks maar negen mensen -wiens geregistreerde wapen werd teruggevonden op de misdaadplek- beschuldigen van moord, dan lijkt het rendement hiervan toch wel heel dicht bij nul te liggen.

Eveneens wordt wel eens gesteld dat wapen registratie de veiligheid van politieagenten zou bevorderen. Echter vertoont doodslag tegen Canadese politieagenten een statistische toename met 20 procent sinds het lange wapens register werd opgestart; dit dus in vergelijking met het peil van het vorige decennium. En nog belangrijker: van geen enkele gedode politieagent is vastgesteld dat hij werd gedood door een dader met een geregistreerd wapen.

Voorstanders van wapencontrole lamenteren dat het schrappen van het lange wapens register nadat er zoveel is in geïnvesteerd, een verspilling is - "een twee miljard duur vreugdevuur" om het met de woorden te zeggen van parlementslid Françoise Boivin. Helaas is dat geld al verspild en de onkosten van het register blijven toenemen: Het kost ongeveer $ 100 miljoen per jaar om het operatief te houden.
In plaats van nog meer geld te verbranden, kan Canada het beter uitgeven aan dingen die er daadwerkelijk ook iets toe doen.

John R. Lott & Gary Mauser

John R. Lott Jr is de auteur van More Guns, Less Crime (University of Chicago Press, derde editie, 2010)
Gary Mauser is emeritus hoogleraar aan de Simon Fraser University.



article | by Dr. Radut