Skip to Content

CANADA BESEFT: WAPENREGISTRATIES ZIJN ALLEEN GELD- EN ENERGIEVERSPILLING EN TOTAAL NUTTELOOS

Vraag het Canada - wapenregistratie zal Washington DC niet veiliger maken

De DC *1 Raad zal weldra stemmen over een nieuwe wet die een einde moet maken aan diverse wettelijke obstakels voor de potentiële wapenaankoper: een vijf uur durende training, ballistische testen, een gezichtstest en een verbod op bepaalde soorten munitie. Helaas zullen ze de registratieverplichting voor wapenbezitters ongewijzigd laten. DC kan echter heel wat opsteken van de beslissing die Canada nam om zijn wapenregister uiteindelijk te ontbinden in februari laatstleden. Begin 1998, spendeerden de Canadezen een duizelingwekkende 2,7 miljard dollar aan het implementeren en uitvoeren van een register voor lange wapens - in de VS zou dat zelfde bedrag per wapeneigenaar uitkomen op 67 miljard dollar. Voor al dat geld, is het register nooit nuttig geweest voor het oplossen van een enkele moord. In plaats daarvan was het een enorme verspilling van tijd van politieagenten, die zich afgeleid zagen van hun andere inspanningen in gebruikelijke politie-activiteiten. Voorstanders van wapencontrole hebben lang beweerd dat wapenregistratie eigenlijk een veiligheidsaangelegenheid was. Hun redenering was/is nogal rechttoe rechtaan: als er een wapen wordt achtergelaten op een plaats delict, en het is ingeschreven op naam van een persoon, dan zal het wapenregister dit wel terugkoppelen aan de naam van de mogelijke crimineel. Echter werkt het zeer zelden op deze manier. Criminelen zijn namelijk niet stom genoeg om hun wapen achter te laten op de plaats van de misdaad, zeker niet als het op hun naam is geregistreerd. Van 2003 tot 2009 werden er in Canada 4.257 moorden gepleegd waarvan 1.314 met een vuurwapen. Uit gegevens van het afgelopen najaar, verzameld door de bibliotheek van het Canadese Parlement, blijkt dat moordwapens werden teruggevonden in minder dan een derde van het aantal moordzaken gepleegd met vuurwapens. Ongeveer driekwart van deze geïdentificeerde wapens was niet geregistreerd. Van de wapens die wel waren geregistreerd, was ongeveer de helft geregistreerd op naam van iemand anders dan de persoon beschuldigd van de moord. In slechts 62 gevallen - dat wil zeggen, negen per jaar, of ongeveer 1 procent van alle moorden in Canada - was het wapen geregistreerd op naam van de verdachte zelf. En zelfs in deze 9 laatste gevallen, heeft het register geen belangrijke rol gespeeld in het opsporen van de moordenaar. Tenminste, de Royal Canadian Mounted Police en de hoofden van politie hebben tot op heden nog niet kunnen voorzien in één enkel voorbeeld, waarbij tracering van meer dan perifeer belang was bij het oplossen van een bepaalde zaak. Merk ook op dat de bovenstaande gegevens betrekking hebben op alle vuurwapens, waaronder dus ook handvuurwapens. Het betreft dus niet alleen het lange wapen register en er is dus met name ook geen enkel bewijs dat de Canadese handwapen register, opgestart in 1934, ooit van belang is geweest bij het oplossen van een moord. In die delen van de Verenigde Staten waar registratie verplicht is, zijn de resultaten niet anders. Noch Hawaii, noch DC en Chicago kunnen verwijzen naar misdaden die zijn opgelost dankzij verplichte registraties. Eveneens is er niet enig bewijs dat de verplichte registratie het aantal moorden heeft doen afnemen. Onderzoek vorig jaar, gepubliceerd door de professor Caillin Langmann van McMasters University in het Journal of Interpersonal Violence, bevestigt wat andere academische studies reeds eerder hebben aangetoond: De studie slaagt er niet in een positief oorzakelijk verband aan te tonen tussen wapenlegislatie en doodslag begaan tussen 1974 en 2008. Er bestaat met name geen enkele gerefereerde academische studie van criminologen of economen, die een significant voordeel aantoont van wapenlegislatie. Een recente 'Angus Reid' peiling geeft aan dat Canadezen dit maar al te goed begrijpen: slechts 13 procent gelooft nog dat de wapenregistratie succesvol is geweest. Het probleem is niet alleen dat er 2,7 miljard dollar is uitgegeven aan een registratie die in meer dan 17 jaar tot geen enkele oplossing van een misdaad heeft bijgedragen. Het is dat dat geld beter gebruikt had kunnen worden om meer politie op straat te brengen, of voor meer gezondheidszorg of belastingvermindering. Met een extra 160 miljoen dollar per jaar betaalt men jaarlijks 2.300 politieagenten meer uit, rekening gehouden met een gemiddelde jaarlijkse vergoeding van 70.000 dollar. Academisch onderzoek door een van ons (Lott) geeft aan dat het toevoegen van dit precieze aantal straatagenten, het aantal geweldsmisdrijven in Canada zou verminderen met ongeveer 1.800 per jaar. Registratie geeft op geen enkele wijze dit voordeel.

Canadezen mogen zich dan al niks van ons Tweede Amendement aantrekken, ze kunnen echter wel, net als wij, een verspilling van geld herkennen.

Hopelijk beseft DC, net als Canada, dat het beter is om geld te spenderen aan iets dat daadwerkelijk positieve resultaten met zich brengt.

John R. Lott Jr : is de auteur van " Meer wapens, minder criminaliteit" en voormalig hoofdeconoom van de Amerikaanse Sentencing Commissie.
Gary Mauser: is emeritus hoogleraar aan de Simon Fraser University. *1 Noot van de vertaler:
Washington D.C. is de hoofdstad van de Verenigde Staten. "D.C." staat voor " District of Columbia", het speciale federale district dat de hoofdstad bevat.



article | by Dr. Radut